Żona Domowa

Będzie znowu o rosole. To zadziwiające, jak niewyczerpanym źródłem inspiracji może być zwykły wywar z warzyw i mięcha.

Przedszkolak chory, więc pracowicie przyrządzane przeze mnie posiłki przegrzebuje jeszcze bardziej niż zwykle. Siedzi przy stole z miną męczennika za wiarę w wolność od jedzenia. W głębokiej zadumie robi łyżką fale na coraz zimniejszym rosole. Mnie od samego patrzenia na niego wzbiera ciśnienie śródczaszkowe, ale bardzo się staram chorego dziecięcia nie napadać.

- Mamo - odzywa się w końcu wystudiowanym słabowitym głosem - a co to za paprochy tu pływają? Okropne! Przecież wiesz, że nie lubię.

Oczywiście, wiem, że rosół musi być jak kryształ z górskiej krynicy dziewiczych rejonów puszczy amazońskiej tchnieniem ludzkim nietkniętych. Paprochy won! Dlatego synu mojemu rosół nalewam na talerz przez sitko. Zawsze.

- Przesitkowałaś mi? - pyta groźnie, a niebieściutkie oczęta świdrują mnie oskarżycielsko.

- Oczywiście, że przesitkowałam - przyjmuję atak z godnością i spokojem.

Chwila namysłu.

Pięć rosołowych fal później:

- Ale czy przez najdrobniejsze sitko?

- Tak, przez najdrobniejsze.

Kolejna chwila zadumy. Rosół o kilka stopni zimniejszy.

- Ale czy przez duże, czy małe?

- Przez małe.

Przedszkolak trawi. Bynajmniej nie zawartość swojego talerza, lecz pozyskane informacje.

- Ale nie przez to, co się stawia i zahacza?

- Nie, nie przez to.

- Tylko przez to, co się trzyma w ręce?

Czuję, jak w mojej gardzieli wzbiera gulgot i za chwilę z siłą wulkanu się ujawni i szlag trafi moje postanowienie bycia wyrozumiałą matką dla chorych dzieci własnych. Ostatkiem sił cedzę przez zęby:

- Przesitkowałam-przez-najmniejsze-sitko-najgęściejsze-jakie-mamy-w-domu-plastikowe-które-się-trzyma-w-ręce. Jedz wreszie ten rosół!

Przedszkolak popatrzył niewzruszony i niezupełnie przekonany. Miotnęłam się więc w kierunku zmywarki, otworzyłam w połowie mycia, zanurzyłam górne pół siebie w kłęby buchającej pary i wygrzebawszy rzeczone sitko położyłam je na stole, centralnie in front od Przedszkolaka. W ten sposób udowodniłam ostatecznie swą niewinność.

- To poproszę o słomkę - rzekł łaskawie Przedszkolak, po czym przez tęże słomkę wysączył zimny rosół.